Παρασκευή, 3 Φεβρουαρίου 2012

'' Αρχή του Τριωδίου. Η παραβολή του Τελώνου και του Φαρισαίου ''.


             Βαδίζουμε, αγαπητοί μου αδελφοί, σε μια μεγάλη και κατανυκτική περίοδο, που λέγεται ‘’ Τριώδιο ‘’, από το εκκλησιαστικό βιβλίο της Υμνολογίας της Εκκλησίας το οποίον ονομάζεται ‘’ Τριώδιο ‘’ . Το Τριώδιο αρχίζει από την Κυριακή του Τελώνου και του Φαρισαίου και τελειώνει το Μεγάλο Σάββατο. Διαρκεί δέκα εβδομάδες. Οι τρείς πρώτες προετοιμάζουν τους Χριστιανούς για τους αγώνες της Μεγάλης Τεσσαρακοστής. Οι έξι επόμενες εβδομάδες είναι της Μεγάλης Τεσσαρακοστής, και η τελευταία είναι η Μεγάλη Εβδομάδα.
           Την πρώτη Κυριακή του Τριωδίου, η Αγία του Χριστού Εκκλησία , μας παρουσιάζει την παραβολή του Τελώνου και του Φαρισαίου, για να μας εμπνεύσει, αφενός μεν το ξερίζωμα της Υπερηφάνειας, αφετέρου δε την καλλιέργεια της Ταπεινοφροσύνης.
           Στην παραβολή αυτή ο Κύριος μας παρουσιάζει δύο τύπους  ανθρώπων, την ώρα που προσεύχονται , τον υπερήφανο και τον ταπεινό. Φαρισαίος ο ένας, Τελώνης ο άλλος. Ο Φαρισαίος πρόσεχε μόνο την εξωτερική συμπεριφορά του. Αδιαφορούσε όμως για την εσωτερική πνευματική ζωή του. Είχε φαινομενική ευσέβεια. Στο βάθος ήταν ασεβής και εγωιστής. Προσεύχεται από τυπική ανάγκη, επειδή το ζητεί ο Μωσαικός νόμος.
            Αφού στάθηκε υπερήφανος και αλύγιστος, με το κεφάλι ψηλά επιδεικτικά, σε θέση που να τον βλέπουν όλοι, ύψωσε τα χέρια του και σαν θεατρίνος, άρχισε να προσεύχεται. ‘’ Θεέ μου σε ευχαριστώ ‘’. Σωστά ξεκίνησε την προσευχή του. Αλλά στη συνέχεια έπεφτε από το ένα σφάλμα στο άλλο. Ο τρόπος της προσευχής του δεν ήταν σωστός, διότι μεγαλόφωνα και προκλητικά κατηγορούσε τον Τελώνη και όσους βρίσκονταν μέσα στο ναό λέγοντας , Εγώ δεν είμαι σαν τους άλλους ανθρώπους, οι οποίοι είναι άρπαγες, άδικοι, ανήθικοι. Εγώ δεν είμαι σαν αυτόν εκεί τον Τελώνη.
            Επαινούσε τον εαυτό του μπροστά σε όλους μέσα στο ναό. Ανέφερε όλες τις καλές πράξεις και τις αρετές του, λέγοντας εγώ νηστεύω δύο φορές την εβδομάδα. Δίνω για ελεημοσύνη το ένα δέκατο των εισπράξεων μου. Παρουσίαζε τον εαυτό του στην προσευχή του αναμάρτητο και στολισμένο με αρετές. Όλους δε τους άλλους τους θεωρούσε αμαρτωλούς. Ο Θεός απέρριψε αυτήν την προσευχή του Φαρισαίου, διότι ήταν μία εγωιστική επίδειξη. Διότι έβγαινε από μια καρδιά υπερήφανη. Ήταν περιφρόνηση προς όλους. Περιφρόνηση προς τον Θεό.
            Τελείως διαφορετική όμως ήταν η στάση και η προσευχή του Τελώνου. Διότι συναισθανόταν την αμαρτωλότητά του. Η συνείδησή του πιεζόταν από την ενοχή και το βάρος των αμαρτιών του. Και σκεπτόταν , ‘’ Πώς να υψώσω τα μάτια μου στον ουρανό, όπου βρίσκεται ο θρόνος του Θεού; Αφού περιφρόνησα τον Ουράνιο Πατέρα και παρέβηκα τον άγιο νόμο του; Και καθώς θυμόταν τα αμαρτήματά του, πλημμύριζε η καρδιά του, από πόνο και λύπη αλλά και αισθήματα μετανοίας. Ελεεινολογούσε τον εαυτό του, για τα παραπτώματά του και συντετριμμένος ψυχικά βυθιζόταν σε βαθιά ταπείνωση.
              Χτυπούσε το στήθος του σαν να ήθελε να τιμωρήσει την καρδιά του, που είναι η έδρα των πονηρών επιθυμιών. Και από τα βάθη της ψυχής του αυθόρμητα ανέβαινε στα χείλη του ολόθερμη η προσευχή του ‘’ Ο Θεός μου, ο πολυεύσπλαχνος, λυπήσουμε και συγχώρησέ με τον αμαρτωλό’’.
               Πως είναι δυνατόν να μην ακούσει με στοργή ο Θεός και να μην κάνει δεκτή μια τέτοια προσευχή; Προσευχή που αναβλύζει από καρδιά συντετριμμένη, τεταπεινωμένη και μετανοημένη; Ο ίδιος ο Χριστός μας διαβεβαιώνει, ότι ο περιφρονημένος από τον Φαρισαίο Τελώνης κατέβηκε στο σπίτι του με συγχωρημένες τις αμαρτίες του, αθώος και δίκαιος ενώπιον του Θεού και όχι ο Φαρισαίος.
              Η  ταπεινόφρων προσευχή του Τελώνου έγινε δεκτή από τον Θεό. Απέρριψε όμως ο Θεός την υπερήφανη και εγωιστική προσευχή του Φαρισαίου, διότι αυτός που ανυψώνει τον εαυτό του, και φαντάζεται, ότι έχει αρετές και περιφρονεί τους άλλους, αυτός θα ταπεινωθεί από τον Θεό και θα καταδικασθεί. Εκείνος όμως, που συναισθάνεται τις αμαρτίες του και μετανοεί γι’ αυτές και ταπεινώνει τον εαυτό του θα συγχωρηθεί και θα ανυψωθεί από τον Θεό, και στην παρούσα ζωή και στην ουράνια.
                Και  μείς  αισθανόμαστε επιτακτική την ανάγκη της προσευχής. Όταν μας έρχονται σοβαρές ασθένειες και προβλήματα, που μας φέρνουν θλίψη, πόνο και ψυχική αγωνία, τότε καταφεύγουμε στο Θεό και με την προσευχή μας ζητάμε την προστασία του, τη θεία χάρη και τη βοήθειά Του.
             Οπότε φαίνεται σαν ο Θεός να ομιλεί μέσα στην ψυχή μας και να μας λέει, ζήτησε με σε ώρα θλίψεως και εγώ θα σε απαλλάξω απ΄αυτήν . Κάλεσέ με, μας φωνάζει ο ευσπλαχνικός Πατέρας μας με αγάπη και καλοσύνη και εγώ έρχομαι αμέσως κοντά σου, για να σου χαρίσω τα δώρα μου. Την ελπίδα και παρηγοριά, την γαλήνη της συνειδήσεως, την ειρήνευση της ψυχής, τη χαρούμενη ζωή, τη λύτρωση και ευτυχία και της ψυχής τη σωτηρία.
            Και μείς πρέπει να προσευχόμαστε. Διότι η προσευχή είναι τόσο απαραίτητη στον άνθρωπο, όσο η τροφή για το σώμα. Είναι τόσο αναγκαία για την ψυχή μας, όσο το οξυγόνο για την αναπνοή μας. Για να εισακούσει όμως ο Θεός την προσευχή μας, πρέπει να είναι σαν την προσευχή του Τελώνου, και να έχει όλες τις αρετές μιας τέλειας και ευάρεστης στο Θεό προσευχής. Οι αρετές αυτές είναι η ακλόνητη πίστη στο Θεό και η βαθειά ταπείνωση. Και εάν η πίστη θεωρείται η στέγη της προσευχής, η ταπείνωση θεωρείται το θεμέλιο της προσευχής.
             Προσευχή χωρίς ταπείνωση και μετάνοια δεν ωφελεί. Η ταπεινόφρων προσευχή του Τελώνου εισακούεται από τον Θεό και σώζει τον άνθρωπο. Γι’ αυτό πρέπει να προσευχόμαστε με πίστη, μετάνοια και βαθιά ταπείνωση, ξεριζώνοντας απ’ την ψυχή μας την υπερηφάνεια και καλλιεργώντας το εύοσμο και αμάραντο άνθος της Ταπεινοφροσύνης.
             Και την περίοδο αυτή του Τριωδίου που διανύουμε, η Εκκλησία, μας καλεί σε μετάνοια, περισυλλογή, σε πνευματική εγρήγορση, σε επιστράτευση όλων των ψυχικών μας δυνάμεων, για να διέλθουμε προετοιμασμένοι το στάδιο των αρετών και να φθάσουμε εφοδιασμένοι μπροστά στο συγκλονιστικό γεγονός της Σταυρώσεως του Κυρίου μας.
             Εμείς όμως δεμένοι με τα γήινα, τα πρόσκαιρα, τα εφήμερα, ερμηνεύουμε την αρχή του Τριωδίου, την περίοδο της Αποκριάς, που αποτελεί ακριβώς τον προθάλαμο της Μεγάλης Τεσσαρακοστής, ως περίοδο ξεφαντώματος, κεφιού και διασκεδάσεως, περίοδο που δικαιολογούνται κάποιες καταχρήσεις και εκτροπές, κρυμμένες πίσω από την μάσκα του καρνάβαλου.
            Κι όμως η περίοδος αυτή περισσότερο από κάθε άλλη περίοδο του χρόνου, αποζητά να έλθουμε σε συναίσθηση και σε αυτογνωσία και έχοντας βρει το αληθινό μας πρόσωπο, απαλλαγμένο από τα πολλά προσωπεία των παθών και των αδυναμιών μας να εισέλθουμε με επίγνωση στο στάδιο του πνευματικού αγώνος.
            Η Εκκλησία , μας καλεί να αναλάβουμε αυτήν την περίοδο ‘’ τον καλόν της νηστείας αγώνα ‘’. Ας γίνουμε όλοι αποδέκτες αυτού του καλέσματος, για να λάβουμε ‘’ τον αληθινόν στέφανον παρά του Παμβασιλέως Χριστού’’.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου