Τετάρτη, 15 Φεβρουαρίου 2012

ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΖ' ΛΟΥΚΑ . Η ΠΑΡΑΒΟΛΗ ΤΟΥ ΑΣΩΤΟΥ ΥΙΟΥ


      Η Αγία μας Εκκλησία μας παρουσιάζει σήμερα την παραβολή του Ασώτου Υιού για να μας διδάξει την απέραντη αγάπη, που έχει ο Θεός για κάθε άνθρωπο και μάλιστα για τον αμαρτωλό. Όταν ο άνθρωπος δεχθεί μέσα του την αγάπη του ο δρόμος της αληθινής μετανοίας είναι εύκολος. Ο ουράνιος Πατήρ Θεός μας περιμένει με ανοιχτή την αγκαλιά του. Μας περιμένει στην αγάπη του πατρικού σπιτιού, δηλ. στον Παράδεισο της Βασιλείας του, στον οποίο ο άνθρωπος ζει αιωνίως μαζί με τον Θεό.
        Η παραβολή του Ασώτου είναι η πιο συγκινητική, αλλά και ενθαρρυντική παραβολή. Με αριστοτεχνικό τρόπο μας παρουσιάζει ο Χριστός, από το ένα μέρος το αξιοθρήνητο κατάντημα του ανθρώπου, που αποστατεί , απομακρύνεται από τον Θεό και από το άλλο την μέγιστη αγάπη με την οποία ελκύει και δέχεται ο ουράνιος Πατήρ τον αμαρτωλό που ειλικρινά μετανοεί.
        Ένας άνθρωπος, λοιπόν, είχε δύο υιούς, τον νεώτερο και τον πρεσβύτερο. Και οι δύο απεδείχθησαν ασεβείς. Ο νεώτερος υιός παρουσιάζεται στον πατέρα του και του λέγει:‘’ Πάτερ, δός μοι το επιβάλλον μέρος της ουσίας. Πατέρα , δός μου το μερίδιο της περιουσίας που μου ανήκει. Πανάγαθος ο Πατέρας μοίρασε την περιουσία στα δυο παιδιά του. Δεν περνούσε μήπως καλά το παιδί στο πατρικό σπίτι; Πολύ καλά περνούσε, διότι είχε την αγάπη  του Πατέρα. Είχε όλα τα αγαθά μιας καλής, ηθικής, ήρεμης και νοικοκυρεμένης οικογενειακής ζωής. Είχε όμως και την πατρική επίβλεψη, τη νουθεσία, τη συμβουλή και την προστασία. Αυτό δεν ήθελε ν’ ανεχθεί ο νέος. Για τούτο θεωρούσε το πατρικό σπίτι σαν φυλακή. Ήθελε ανεξαρτησία και ελευθερία ο νεώτερος υιός. Και φαντάσθηκε, ότι θα την εύρισκε στα ξένα. Μακριά από τον Πατέρα θα εύρισκε την επιτυχία. Το δήλωσε και το έκαμε… ‘’ Μετ’ ου πολλάς ημέρας συναγαγών άπαντα ο νεώτερος υιός απεδήμησεν εις χώραν μακράν’’. Μετά από λίγες ημέρες ο νεώτερος υιός αφού μάζεψε όλα όσα του είχε δώσει ο πατέρας, ταξίδεψε σε μακρινή χώρα. Τι ζητούσε όμως εκεί; Την ανεξαρτησία και την ευτυχία. Βρήκε όμως στην ξένη χώρα την υποδούλωση και την δυστυχία! Βρήκε και έζησε εκεί τον εξευτελισμό, τη στέρηση και την πείνα.
         Διότι ‘’ εκεί διεσκόρπισεν την ουσίαν αυτού ζών ασώτως’’. Εκεί μακριά από τη στοργική προστασία του σώφρονα Πατέρα του σπατάλησε την πατρική περιουσία ζώντας ένα βίο άσωτο, ασυλλόγιστο και παραλυμένο. Η ασωτία , η διαφθορά και γενικώς η αμαρτία και η αμαρτωλή ζωή έχει σαν αποτέλεσμα τη διασκόρπιση της περιουσίας, της υλικής και πνευματικής. Και στη συνέχεια τον εξευτελισμό, την αποκτήνωση του ανθρώπου, την απώλεια της ψυχής και την αιώνια καταδίκη. Όλα αυτά τα έπαθε ο άσωτος νέος. Βρήκε τη στέρηση την πείνα…, διότι, ‘’δαπανήσαντος αυτού πάντα, εγένετο λιμός ισχυρός κατά την χώραν εκείνην και αυτός ήρξατο υστερείσθαι’’. Βρήκε δηλ. την κατάπτωση και τη δουλεία. Πείνα φοβερή τον θέριζε. Τι να κάμει; Πήγε και προσκολλήθηκε σαν δούλος σε ένα από τους κατοίκους της χώρας εκείνης και αυτός τον έστειλε στα χωράφια του να βόσκει χοίρους. Τι θλιβερό κατάντημα! Τι εξευτελισμός για ένα πλουσιόπαιδο! Ο καλοζωισμένος πρίγκηπας… πειναλέος χοιροβοσκός! Κι από την υποδούλωση στην αποκτήνωση.
            Και τόσο πολύ πεινούσε, ώστε προσπαθούσε να χορτάσει από τα ξυλοκέρατα, που έτρωγαν οι χοίροι. Αλλά κι απ’ αυτά κανείς δεν του έδινε, από περιφρόνηση. Τον δυστυχή! Νόμιζε, ότι μακριά από τον πατέρα του, από το σπίτι του, θα γινόταν ευτυχής. Ότι θα είναι ελεύθερος να κάνει ότι θέλει. Σε τι μεγάλη πλάνη έπεσε! Σε τι αξιοθρήνητη κατάσταση έφθασε!
              Να ποιά αποτελέσματα φέρνει η αμαρτία, η περιφρόνηση της θρησκείας, η απομάκρυνση του ανθρώπου από τον Πατέρα Θεό, από την Εκκλησία του Χριστού. Η απομάκρυνση από την καλή, την ηθική, την ευλογημένη χριστιανική οικογενειακή ζωή, που μας διδάσκει το Ευαγγέλιο του Χριστού. Για πολλούς φαίνεται αποδέσμευση, ελευθερία, απόλαυση, χαρά και ευτυχία. Σύντομα όμως αποδεικνύεται πλάνη και ολοκληρωτική καταστροφή, δυστυχία, πόνος, θλίψη, κλάμα. Είναι θάνατος ψυχικός και σωματικός.  Σ’αυτόν καταντούν όλοι οι άσωτοι, οι αποστάτες. Και σήμερα πόσοι νέοι και νέες εγκαταλείπουν την πατρική στέγη και φεύγουν για να απαλλαγούν από την πατρική επίβλεψη και προστασία για να βρουν τάχα την ανεξαρτησία και ευτυχία! Δυστυχώς όμως! Ακριβώς το αντίθετο συμβαίνει. Αντί ελευθερία και ευτυχία, βρίσκουν την υποδούλωση και δυστυχία. Γρήγορα μπλέκονται σε σκοτεινά κυκλώματα ληστών, σωματεμπόρων, αναρχικών, σατανιστών και ναρκομανών. Οπότε παθαίνουν, όλα όσα φοβερά έπαθε ο άσωτος της παραβολής, ίσως και χειρότερα! Την ψυχική και ηθική διαφθορά, την ταπείνωση, τον εξευτελισμό της ανθρώπινης προσωπικότητας, την αποκτήνωση… την ολοκληρωτική καταστροφή. Και τέλος τον ψυχικό και σωματικό θάνατο!
            Αυτός ήταν ο νεώτερος υιός και αυτά έπραξε. Ας δούμε και τον πρεσβύτερο υιό. Ο πρεσβύτερος υιός ήταν ‘’ο καλός’’, που έμεινε κοντά στον Πατέρα πιστός, ήσυχος, υπάκουος, πειθαρχικός. Φαινόταν, ότι είχε μέσα του μεγάλη ευσέβεια και αρετές. Δυστυχώς όμως έκρυβε μέσα του το χειρότερο είδος κακίας. Να! που ήλθε η ώρα που ξέσπασε σαν ηφαίστειο ο εγωισμός και η υποκρισία και όλα ανατράπηκαν. Φανέρωσε τον πραγματικό εσωτερικό εαυτό του. Ας τον παρακολουθήσουμε:
            Τι συνέβη με τον πρεσβύτερο υιό; Όταν μετανόησε και επέστρεψε ο αδελφός του, βρίσκονταν στον αγρό. Επιστρέφοντας το βράδυ άκουσε ‘’ συμφωνίας και χορών’’. Όταν άκουσε όργανα και τραγούδια και χορούς για την επιστροφή του αδελφού του, αντί να λάβει μέρος στη γενική χαρά, να χαρεί κι αυτός και να πανηγυρίσει, ‘’ωργίσθη και ουκ ήθελε εισελθείν ‘’. Θύμωσε και δεν ήθελε ν’ ανεβεί στο σπίτι. Κατεβαίνει ο πατέρας του και τον παρακαλεί να ανεβεί. Αλλά αυτός αρνιόταν. Με ασεβή γλώσσα λέγει τα πιο πικρά λόγια στον πατέρα του: ‘’ Ιδού τοσαύτα έτη δουλεύω σοι…’’. Τόσα χρόνια δουλεύω σ’ εσένα χωρίς ποτέ να παραβιάσω καμιά εντολή σου. Αλλά συ ποτέ δεν μου έδωσες, ούτε ένα κατσίκι για να φάγω και να ευφρανθώ με τους φίλους μου. Ενώ τώρα, που γύρισε ο υιός σου, που κατέφαγε την περιουσία σου με τις ασωτίες του, έσφαξες προς χάρη του το πιο καλοθρεμμένο μοσχάρι.
           Τι εγωισμός! Τι υποκρισία! Τι κακία και φθόνος, αλλά και περιφρόνηση προς τον αδελφό του! Τι ασέβεια και ανυπακοή στον Πατέρα του! Και φαινόταν ότι είχε ευσέβεια και αρετή. Δυστυχώς όμως έκρυβε μέσα του τη μεγαλύτερη κακία. Μήπως όμως του μοιάζουμε και μείς; Ας εξετάσουμε τον εαυτό μας. Και αν ναι, ας προσπαθήσουμε με τη θεία χάρη να διορθωθούμε. Έτσι αποδεικνύεται, ότι όλοι είμεθα αμαρτωλοί και ένοχοι. Ο ένας με την υπερηφάνεια, ο άλλος με την ασωτία… Όλοι είμεθα για την κόλαση.
             Ευτυχώς όμως υπάρχει η απέραντη αγάπη του Θεού για να μας συγκινεί όλους και να καλεί κάθε αμαρτωλό σε μετάνοια και σωτηρία. Αυτή η αγάπη του πατέρα της παραβολής ήταν η βασική αιτία της επιστροφής και σωτηρίας του ασώτου υιού.
             Μέσα στην ψυχή του ασώτου θριάμβευσε η σκέψη της αγάπης του Πατέρα του. Μέσα στη θλίψη και στη συμφορά θυμήθηκε, ότι ο Πατέρας του είναι συγχωρητικός, ευσπλαχνικός και γεμάτος αγάπη. Αυτή η αγάπη η πατρική ενθάρρυνε τον άσωτο και τον οδήγησε στην μετάνοια και επιστροφή. Και ‘’ εις εαυτόν ελθών…’’. Κάποια ημέρα όμως, αφού συνήλθε από την ζάλη και το κατάντημα της αμαρτωλής ζωής του, έκαμε… σκέψεις σωστές και έλαβε αποφάσεις σωτήριες. Και του είπε ‘’ Πόσοι μισθωτοί του πατέρα μου έχουν με το παραπάνω ψωμιά και φαγητά, ενώ εγώ χάνομαι από την πείνα!’’. Δεν είναι πλέον ζωή αυτή! Θα σηκωθώ και θα επιστρέψω στον πατέρα μου. Θα πέσω στα πόδια του και θα τον παρακαλέσω και θα του πω: ‘’Πατέρα μου αμάρτησα στον ουρανό μπροστά στο Θεό και στους αγγέλους του. Αμάρτησα όμως και ενώπιον σου, διότι περιφρόνησα την πατρική σου αγάπη και δεν λογάριασα τη λύπη, που θα σου προξενούσα με τη φυγή μου μακριά από σένα. Το συναισθάνομαι και το ομολογώ, ότι δεν είμαι πλέον άξιος να ονομασθώ υιός σου και να φέρω το τιμημένο όνομά σου. Σε παρακαλώ λυπήσου με και πάρε με σαν έναν από τους μισθωτούς υπηρέτες σου.
         Και αφού σκέφθηκε και την αγάπη του πατέρα του έβαλε σε εφαρμογή την καλή απόφαση. Την εκτελεί αμέσως και χωρίς αναβολή. ‘’Και αναστάς, ήλθε προς τον πατέρα αυτού’’. Ο άσωτος άφησε τους χοίρους, έφυγε αμέσως… από τη χώρα της αποδημίας και της δυστυχίας και ήλθε στον Πατέρα του και μάλιστα αμέσως. Διότι ο υιός είχε πεποίθηση στην αγάπη του πατέρα του. Έτσι πρέπει και κάθε αμαρτωλός, αφού έχει πεποίθηση στην αγάπη του Θεού Πατέρα, γιατί να διστάζει και να αναβάλει τη μετάνοια;
            Όχι αναβολή στη μετάνοια και στην εξομολόγηση. Ποιος μου διαβεβαιώνει ότι αύριο θα ζω; Η ζωή μας τρέχει, ο θάνατος παραμονεύει. Ο Θεός περιμένει. Μόλις μετανοήσει ειλικρινά ο αμαρτωλός, τρέχει χωρίς καθυστέρηση στο ιερό μυστήριο της εξομολογήσεως. Και λέγει το ‘’ήμαρτον’’ και ζητεί το έλεος και λαμβάνει την άφεση και συγχώρηση των αμαρτιών. Πολύ συγκινητική είναι η στιγμή της μετανοίας του αμαρτωλού και πανηγυρική η αποκατάστασή του. Διότι τότε ακριβώς ξεχύνεται όλη η αγάπη του Θεού και Πατέρα. Γλώσσα ανθρώπινη δεν μπορεί να την περιγράψει. Φθάνουν όμως οι λίγες φράσεις της παραβολής για να μας την παρουσιάσουν: ‘’ Έτι δε αυτού μακράν απέχοντος είδεν αυτόν ο πατήρ αυτού και ευσπλαγχνίσθη, και δραμών επέπεσεν επί τον τράχηλον αυτού και κατεφίλησεν αυτόν’’.
              Και ενώ ακόμη ο υιός βρισκόταν σε μακρινή απόσταση, ο πατέρας του, που από καιρό τώρα τον περίμενε και παρατηρούσε πάντοτε με λαχτάρα στο δρόμο, τον είδε και τον σπλαχνίσθηκε, πόνεσε η καρδιά του για το κατάντημά του. Και έτρεξε ο Πατέρας να τον υποδεχθεί. Έπεσε με απέραντη στοργή στον τράχηλό του παιδιού του, τον αγκαλιάζει, το σφίγγει θερμά και τον γεμίζει φιλήματα.
               Οποιοσδήποτε άλλος θα συχαινόταν τον μέχρι πριν από λίγο βρωμερό χοιροβοσκό. Και μόνο η πατρική αγάπη τα παραβλέπει όλα. Ο πατέρας ξαναβρίσκει ζωντανό το χαμένο παιδί του και θέλει να το χαρεί, να το αισθανθεί. Αυτή η τόσο συγκινητική υποδοχή, που έκαμε ο πατέρας προς τον άσωτο υιό του, φανερώνει την απέραντη αγάπη του Θεού προς κάθε μετανοούντα αμαρτωλό, αλλά και τη μεγάλη χαρά στον ουρανό.
               Η αγάπη όμως αυτή του Πατέρα δεν εμπόδισε, αλλά αντίθετα ενθάρρυνε τον άσωτο υιό να κάμει την εξομολόγησή του, όπως την είχε αποφασίσει. Και να! Συντετριμμένος από την απέραντη αυτή στοργή, είπε στον πατέρα του: ‘’Πατέρα αμάρτησα στο Θεό και ενώπιον σου και δεν είμαι άξιος να ονομασθώ υιός σου…’’. Ο Πατέρας με συγκίνηση ακούει την εξομολόγηση του αμαρτωλού υιού του, αλλά γρήγορα τον διακόπτει. Και αμέσως προχωρεί στην αποκατάσταση του παιδιού του. Πλημμυρισμένος από χαρά, προστάζει να αρχίσει η μεγάλη, η γενική χαρά.
               Και είπε ο Πατέρας προς τους δούλους του: ‘’Εξενέγκατε την στολήν την πρώτην και ενδύσατε αυτόν, και δότε δακτύλιον εις την χείρα αυτού και υποδήματα εις τους πόδας. Και ενέγκαντες τον μόσχον τον σιτευτόν θύσατε, και φαγόντες ευφρανθώμεν’’.  Διότι ο υιός μου αυτός ήταν νεκρός και αναστήθηκε, χαμένος ήταν και βρέθηκε. Και άρχισαν να ευφραίνονται. Η ίδια χαρά γίνεται στα ουράνια ‘’επί ενί αμαρτωλώ μετανοούντι’’.
                Η αποκατάσταση του αμαρτωλού ασώτου υιού ήταν τέλεια και ολοκληρωμένη. Η επιστροφή του ήταν συγκινητική. Η δικαίωσή του ήταν χαρμόσυνη και πανηγυρική. Ω! πόσο μεγάλη είναι η αγάπη του Θεού για τον άνθρωπο! Αυτή προσελκύει τον άσωτο σε μετάνοια και σώζει τον αμαρτωλό. Η αγάπη του Θεού σβήνει όλα τα εγκλήματα και τα πονηρά έργα του ανθρώπου. Αυτή η απέραντη αγάπη του Θεού μας δίνει το θάρρος και την ελπίδα να προχωρήσουμε χωρίς δισταγμό στη μετάνοια και στην εξομολόγηση, όπως συνέβη με τον άσωτο της παραβολής.
                    Έτσι να σκεπτόμαστε και μείς. Ο ουράνιος Πατέρας μας περιμένει με ανοιχτές τις αγκάλες να μας υποδεχθεί. Μη διστάζουμε και μην αναβάλλουμε. Είναι έτοιμος να υποδεχθεί τον αμαρτωλό, τον φαύλο και εγωιστή και μένα και σένα… και όλους τους παραβάτες. Ο Θεός περιμένει. Σε περιμένουν όμως και οι δούλοι του Θεού και Πατέρα. Οι λειτουργοί της Αγίας Εκκλησίας του. Ο κήρυκας του Ευαγγελίου στον άμβωνα σε καλεί. Ο πνευματικός στο εξομολογητήριο σε περιμένει. Ο λειτουργός ιερέας στην Αγία Τράπεζα θυσιάζοντας τον μόσχο τον σιτευτό , τον Ιησού Χριστό , για τη γενική χαρά και αγαλλίαση σε προσκαλεί στο συμπόσιο της πίστεως. Οι άγγελοι σε περιμένουν να χαρούν και να πανηγυρίσουν. Όλα αυτά για σένα γίνονται, χριστιανέ μου. Γιατί όμως καθυστερείς; Μην διστάζεις. Η αγάπη και η ευσπλαχνία του Πατρός Θεού σε περιμένει. Σε καλεί. Μια αληθινή μετάνοιά σου, μια εσωτερική μεταβολή, μια ειλικρινής εξομολόγησή σου και ανόρθωσή σου, ένα θαρραλέο και αποφασιστικό ‘’ Ήμαρτον ‘’, θα δικαιώσει την αγάπη του φιλάνθρωπου Θεού και θα σε κατατάξει μεταξύ των εκλεκτών του. Αμήν.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου