Τρίτη, 17 Απριλίου 2012

Η ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ ΤΟΥ ΕΠΙΤΑΦΙΟΥ ΕΙΣ ΤΟ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΝ ΤΩΝ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΩΝ.

video
Ἡ κατανυκτική καί ἐν ταὐτῷ μεγαλοπρεπής τελετή τοῦ Ἐπιταφίου ἔλαβε χώραν τό ἑσπέρας τῆς Μεγάλης Παρασκευῆς, 31ης  Μαρτίου/ 13ης Ἀπριλίου 2012, εἰς τόν Πανίερον Ναόν τῆς Ἀναστάσεως.
Διά ταύτην ἐγένετο ἑπίσημος κάθοδος τῶν Ἁγιοταφιτῶν, τῶν κωδώνων πενθίμως κρουομένων, ἀπό τοῦ Πατριαρχείου εἰς τόν Πανίερον Ναόν τῆς Ἀναστάσεως, ἐν μέσῳ πολλῶν προσκυνητῶν, συνωστιζομένων εἰς τήν Χριστιανικήν Ὁδόν, εἰς τήν αὐλήν τοῦ Ναοῦ τῆς Ἀναστάσεως καί εἰς πάντας τούς ἐσωτερικούς χώρους αὐτοῦ.
Ἡ ἀκολουθία ἤρξατο ἐν τῷ Καθολικῷ, τοῦ Μακαριωτάτου Πατρός ἡμῶν καί Πατριάρχου Ἱεροσολύμων κ.κ. Θεοφίλου ἀναγνώσαντος τόν Ἑξάψαλμον καί τῶν ψαλτῶν ψαλλόντων τόν κανόνα «Κύματι θαλάσσης…».
Τούτου ψαλλομένου, ὁ Πατριάρχης, οἱ Ἀρχιερεῖς καί οἱ Ἱερεῖς ἐνεδύθησαν τάς ἐπισήμους πενθίμους στολάς αὐτῶν καί οὕτως ἐνδεδυμένοι ἐξῆλθον τοῦ Καθολικοῦ διά τήν λιτανείαν τοῦ Ἐπιταφίου.
Ἡ λιτανεία κατηυθύνθη πρῶτον πρός τό προσκύνημα «Μή μου ἅπτου» τῶν Φραγκισκανῶν, ἔνθα ἐγένετο ἡ πρώτη δέησις.
Ἀκολούθως δέησις ἀνεπέμφθη εἰς ἕκαστον τῶν Προσκυνημάτων τῶν ἐν συνεχείᾳ τοῦ «Μή μου Ἅπτου» καί τοῦ  Ἑπτακαμάρου, ἥτοι τῶν Κλαπῶν, τοῦ Ἁγίου Λογγίνου, τοῦ «Διεμερίσαντο τά ἱμάτιά μου ἑαυτοῖς», τῆς Εὑρέσεως τοῦ Τιμίου Σταυροῦ, τοῦ Ἀκανθίνου Στεφάνου καί τοῦ Ἀδάμ. Ἀπό τοῦ παρεκκλησίου τούτου ἡ λιτανεία ἀνῆλθεν ἐπί τοῦ Φρικτοῦ Γολγοθᾶ.
Ἐνταῦθα ἀνεγνώσθη ἡ Εὐαγγελική περικοπή τῆς σταυρώσεως, (Ματθ. 27, 33-34), ἐν ᾗ ἡ ὁμολογία τοῦ Ἐκατοντάρχου, ἀνεπέμφθη δέησις, προσεκύνησεν ὁ Μακαριώτατος καί οἱ Ἀρχιερεῖς τόν φρικτόν τόπον τῆς τοποθετήσεως τοῦ Τιμίου Σταυροῦ τοῦ Χριστοῦ καί ἐν συνεχείᾳ ὁ Μακαριώτατος καί οἱ Ἀρχιερεῖς ἐκ περιτροπῆς ἦραν τό ἐπί τῆς Ἁγίας Τραπέζης ἡπλωμένον καί μετ’εὐόσμων ἀνθέων κεκοσμημένον εἱλητόν τοῦ Ἐπιταφίου καί κατελθόντες τάς βαθμίδας τοῦ Γολγοθᾶ ἐτοποθέτησαν τοῦτο περιφερόμενοι τρίς ἐπί τῆς πέτρας τῆς Ἁγίας Ἀποκαθηλώσεως τοῦ σεπτοῦ καί ἀχράντου καί τιμίου σώματος τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ (Μάρκ. 15, 43-47).
Ἐκ τοῦ λίθου τῆς Ἁγίας Ἀποκαθηλώσεως ἡ λιτανεία περιεστράφη τρίς πέριξ τοῦ Παναγίου Τάφου, τῶν Ἀρχιερέων αἰρόντων ἐκ περιτροπῆς ἐπ’ ὤμων τό ἅγιον Εἱλητόν.
Μετά τήν τρίτην περιφοράν τό ἅγιον Εἱλητόν ἐτοποθετήθη ἐπί τῆς πλάκας τοῦ Παναγίου καί Ζωοδόχου Τάφου εἰς τό ἐσώτερον τοῦ Κουβουκλίου, ὁπότε καί ἤρξαντο νά ψάλλωνται τά τροπάρια τοῦ Ἐπιταφίου εἰς τάς τρεῖς στάσεις αὐτοῦ, ἤτοι:
Τῆς Α’: «Ἡ  Ζωή ἐν τάφῳ»
Τῆς Β’: «Ἄξιόν ἐστι»
Καί τῆς Γ’ «Αἱ Γενεαί πᾶσαι»….
Εἰς τήν Α’ Στάσιν ἐθυμίασε τόν Ζωοδόχον Τάφον καί τό ἐπ’ αὐτοῦ Εἰλητάριον ὁ Μακαριώτατος, εἰς δέ τήν Β’ καί Γ’ οἱ Ἀρχιερεῖς κατά τά πρεσβεῖα.
Μετά τάς τρεῖς στάσεις τοῦ Ἐπιταφίου ἐψάλησαν εἰς τό ἀργόν αὐτῶν μέλος τά Εὐλογητάρια, μεθ’ ἅ  ἠκολούθησεν ἡ ὁμιλία τῆς ἡμέρας, ἐκφωνηθεῖσα ὑπό τοῦ παρεπιδημοῦντος Θεοφιλεστάτου Ἐπισκόπου Λήδρας καί ἡγουμένου τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Μαχαιρᾶ κ. Ἐπιφανίου ἔχουσα ὡς ἕπεται:
“Μακαριώτατε Δέσποτα,
Σεπτ χορεία τν γίων ρχιερέων,
Ελαβς ερατικν κα μοναχικν τάγμα,
ντιμοι ρχοντες,
Εσεβς λα το Θεο γαπημένε κα ελογημένε

ν πρώτοις, ρξάμενοι τν λόγον, εχαριστομεν τν πανάγαθον Θεν κα τν πανυπερευλογημένην ατο Μητέρα τι ξίωσαν μς, τς γίας ταύτας μέρας βισαι ν τ γί πόλει ερουσαλήμ, τν κορωνίδα τς θείας ερουργίας δι τν το κόσμου σωτηρίαν.
Εχαριστομεν κα μς Μακαριώτατε κα τν περ μς γεραρν γιοταφικν δελφότητα, τι στήκετε ες τς πάλξεις το ερο γνος, κμαοι λέοντες πνέοντες πρ, κρατοντες τς παραδόσεις κα φυλάσσοντες τν πανάγιον Τάφον κα τ πανίερα προσκυνήματα, ξίως φέροντες τν μότιμον τίτλον «φύλακες Τάφου». Δι τν μέτερον κόπον κα πόνον, μες παντες ο ρθόδοξοι χριστιανο πολαμβάνομεν τος καρπούς· τν λεον, τν χάριν κα τν ελογίαν ατν.
 Ἱστάμενοι πρ το παναγίου Τάφου, τ παλαιοδιαθηκικν κενο λόγιον νθυμούμεθα· «ς φοβερς τόπος οτος· οκ στι τοτο λλ οκος Θεο, κα ατη πύλη το Ορανο» (Γεν. 28, 17).
 Ὄντως φοβερς τόπος οτος. Φοβερς τι ν ατ μικρ μς νθρώπων, νδρν τε κα γυναικν, μφόβων κα λελυπημένων, ντρόμων τε κα κατεθλιμμένων, δάκρυσι κα μύροις, μετ κλαυθμο κα θρήνου, σπαρασσομένων τ σπλάγχνα κα κοπτομένων, τ πανάχραντον κα πανακήρατον Σμα το Κυρίου κα Θεο κα Σωτρος μν ησο Χριστο προετοιμάζουσι δι τν ταφήν. Σινδόνι καθαρ νειλίσσουσι τοτο, κα σουδαρί τ πρόσωπον καλύπτουσι κα τάφ καιν καταθέτουσιν ατό. Μυστήριον ν σιωπ τελετουργεται. Τ μ φαινόμενα, τν βλεπομένων μείζονα, κρείσσονα κα ντιμώτερα.
νθρωπον ο νθρωποι νόμιζον τι κράτουν, τν κρατοντα τ σύμπαντα τ θεί ατο δρακί, κα φερον ατν ν τ καιν τούτ μνημεί τν π τν Χερουβεμ βασταζόμενον, κα κατέθεντο ατν ν τ τάφ τούτ τ φοβερ, τν Θεν κα νθρωπον ν μι ποστάσει πάρχοντα.
φοβερς τόπος οτος, οκ στι λλ οκος Θεο. Οκος Θεο, τι τν Θεν δέχθη κα διεφύλαξε τ Σμα ατο σ Κύριος ατς θέλησεν, κα π τοτον κα ν τούτ τν θείαν ερουργίαν κα τν μυσταγωγικν λατρείαν τελεσιούργησεν. Καθ τι, τ μν Σμα το Κυρίου τιθέμενον π τς γς π τν νθρώπων, κλείετο ν τ παναγί τούτ Τάφ, σφραγς τίθετο ν τ λίθ κα πλθος στρατιωτν φύλασσεν ατό. δ παναγία ατο ψυχ ες τ καταχθόνια κατελθοσα, θειοτάτη, πάμφωτος, πανίσχυρος, κατάστικτος τος μώλωψι κα πανσθενουργός, διέλυσε τς πύλας το δου, φωταγώγησε τ νήλια κα κατασκότεινα τάρταρα, κα ξουσιαστικς τν δμ λευθέρωσε, παγγεν ναστήσας ατν κα ες τν Ορανν εσαγαγν δι τς πύλης το παναγίου κα φοβερο τούτου Τάφου.
Ατο το φοβερο τόπου κα ατο το νεκφράστου Οκου το Θεο κα ατς τς πανενδόξου πύλης το Ορανο, το τόπου το γιάσματος κα το μεγάλου σημείου τς οκουμένης πάσης, ταπεινο προσκυνητα πάρχοντες, πόθ κα γάπ πολλ διαμεμενηκότες μετ το Κυρίου κα Θεο κα Σωτρος μν ησο Χριστο ν τ μεθέξει τν παθημάτων ατο, πάροικοι κα παρεπίδημοι ν τ γί ταύτ πόλει ερουσαλήμ, συνοδοιποροντες τ γί ατο Πάθει κα μετ ατο ν τ Τάφ τ φρικτ παριστάμενοι, νθάψωμεν ν ατ τ τάφ τς μπαθες τς καρδίας κα το νος κινήσεις, τοι σύνολον τν παλαιν νθρωπον· να μετ το Κυρίου μν ησο Χριστο, ναστάντος κ το παναγίου τούτου Τάφου, συναναστηθμεν, τι κ το Τάφου νέτειλεν νάστασις, καταξιούμενοι ς π τς γς κα ν Οραν, θέσιν κα παράστασιν νώπιον το Βασιλέως τς δόξης ν τ νω ερουσαλμ τυχεν.
Οκον, τ Τάφ τούτ προσελθόντες, τ γόνυ τς ψυχς κα το σώματος κάμπτοντες, τ κεφαλ φαπτόμενοι ατο, τος χείλεσι κατασπαζόμενοι ατν κα τς χερας φαπλοντες π ατο, τ καρδί κα τ νο μνους κεσίας, δάκρυα παρακλήσεως, κροτοντες τς χερας δι τς εχαριστίας, μεγάλ τ φων δοξολογοντες κα ξομολογούμενοι, ελογίας προσφέρομεν κα προσάγομεν τ Θε κα Πατρί, τ γαπήσαντι μς γάπ νεκφράστ, κα τ Υἱῷ κα Σωτρι μν ησο Χριστ τ χαριτώσαντι μς δι τν γίων ατο Παθημάτων και τς παναγίας ατο ναστάσεως κα τελειώσαντι τ π τς γς Ατο ργον δι τς θείας ατο ναλήψεως, κα τ παναγί κα παναγάθ κα ζωοποι Πνεύματι τ κοινωνήσαντι μεθ μν κα συναρμόσαντι μς τ θεί Ατο Χάριτι μετ τς παναγίας Τριάδος, πρέπει πσα δόξα, τιμ κα προσκύνησις, νν κα ε κα ες τος αἰῶνας τν αώνων. μήν”.
Ἠκολούθησαν οἱ Αἶνοι, ἡ Δοξολογία, τό ᾀσματικόν «Ἅγιος ὁ Θεός…» καί ἡ Ἔξοδος τοῦ Ἐπιταφίου Εἱλητοῦ πρός τό Καθολικόν.
Ἐνταῦθα, τοῦ τροπαρίου «Ὅτε κατῆλθες πρός τόν θάνατον» ψαλλομένου, ἐτοποθετήθη τό Εἱλητόν ἐπί τῆς Ἁγίας Τραπέζης καί πάντες ἔλαβον ἐκ τῶν εὐλογημένων ἐπ’ αὐτοῦ ἀνθέων καί κατέληξεν ἡ ἀκολουθία διά τῆς Προφητείας, τοῦ Ἀποστόλου καί τῆς Εὐαγγελικῆς περικοπῆς τῆς σφραγίσεως τοῦ Τάφου μετά τῆς κουστωδίας (Ματθ. 27, 62-66), τῶν ἀρχόντων τῶν Ἰουδαίων καί τοῦ Πιλάτου καί τῶν κουστωδῶν στρατιωτῶν μή γιγνωσκόντων ὅτι ἄλλαι βουλαί ἀνθρώπων, ἄλλαι Θεοῦ.
Ἐκ τῆς Ἀρχιγραμματείας.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου