Τετάρτη, 25 Ιουλίου 2012

Απλές(;) απαντήσεις, σε δύσκολες ερωτήσεις. Σκέψεις, του Κωνσταντίνου Βλάχου, φοιτητή και ομαδάρχη στη Δρυμιά.


Μπορεί τα παιδιά να έχουν λιγότερες εμπειρίες και γνώσεις από τους μεγάλους, αλλά πολλές φόρες με τις ερωτήσεις τους φέρνουν τους ενήλικες, σε στιγμές πραγματικής αμηχανίας.
Για παράδειγμα, τί απάντηση να δώσει ο δάσκαλος στον εκ γενετής τυφλό μαθητή του, που όλο αγωνία τον ρωτά, πώς είναι το κόκκινο χρώμα.
Τί απάντηση πάλι να δώσει στους μαθητές του, σε ανάλογα δύσκολα ερωτήματα όπως, το πώς είναι να ζει κανείς στη φύση, ζωή άγνωστη πλέον στα παιδιά αυτά που γεννήθηκαν, μεγάλωσαν και πιθανόν να περάσουν όλη τους τη ζωή στη τσιμεντούπολη;
Τί να απαντήσει σε αυτούς που ανυπόμονα τον ρωτούν να τους εξηγήσει τι σημαίνουν μεγάλες έννοιες όπως αυτές της αδελφοσύνης, της αλληλεγγύης και της πραγματικής φιλίας;
Δυστυχώς το σχολειό δεν παρέχει τέτοιου είδους γνώσεις στους μαθητές…κάτι τέτοιο είναι εκτός ύλης!
Τα κενά λοιπόν αυτά προσπαθεί να καλύψει κιόλας από το 1996, η ιερά Μητρόπολη Ξάνθης και περιθωρίου με τη συνεχή από τότε και επιτυχή λειτουργία της κατασκήνωσης στη Δρυμιά, της Υψηλοχαρης του Νέστου.
Οι κατασκηνωτές από τις εμπειρίες τους στην κατασκήνωση, θα έδιναν πολύ εύκολα απάντηση στο πρώτο ερώτημα, πώς είναι δηλαδή να ζει κάνεις στη φυση..
Εάν  λοιπόν ρωτήσουμε κάποιο κατασκηνωτή, θα μας απαντήσει κάπως έτσι στο ερώτημα μας αυτό: "το να ζω στη φύση σημαίνει να περπατώ ανενόχλητος στο γρασίδι και τα πόδια μου να χαίρονται την αίσθηση του χορταριού από κάτω μου. Ζωή στη φύση είναι να ξυπνάς πρωί και να κάνεις περίπατο στο δασός με τους φίλους σου, να εισπνέεις καθαρό αέρινα βλέπεις το καταπράσινο τοπίο από το καστανότατος της περιοχής , και εάν τύχει και σε τσιμπήσει και καμία μέλισσα δεν πειράζει, έτσι κι αλλιώς στη φύση είσαι!
Ακόμη θα μας πει ότι ζωή στη φύση είναι να ακούς τα τζιτζίκια έξω από το σπιτάκι σου το μεσημέρι και να χαίρεσαι τον ξάστερο ουρανό κάθε βράδυ μετά το απόδειπνο και να γίνεσαι ένα μαζί του. Συνεχίζοντας, ένας κατασκηνωτής μας εύκολα θα απαντούσε και στο δεύτερο ερώτημα σχετικά με το τι είναι η αδελφοσύνη.
Θα μας έλεγε ότι αδελφοσύνη είναι να έχεις ως πραγματικό αδελφό αυτόν που δίπλα σου παίζει, τρώει, μιλά  και κοιμάται τις μέρες που είσαι στην κατασκήνωση.
Αλληλεγγύη θα μας έλεγε ότι είναι να μοιράζεται τα πράγματα του με τους συγκατασκηνωτές του. Αλληλεγγύη θα μας έλεγε ακόμη ότι είναι να σκεπάζει το διπλανό του το βράδυ για να μην κρυώσει, επειδή το προηγούμενο βράδυ τον είχε σκεπάσει και εκείνος.


Οι στιγμές που μοιράζονται τα παιδιά καθώς και οι σχέσεις που αναπτύσσονται μεταξύ τους, δημιουργούν ισχυρούς δεσμούς φιλίας ,οι οποίες ξεπερνούν τα στενά όρια της κατασκηνωτικής περιόδου.
Όλες αυτές τις απαντήσεις, οι κατασκηνωτές μας τις δίνουν χωρίς να τις έχουν διαβάσει από κάποιο βιβλίο και χωρίς να τους έχει διδάξει κάποιος καθηγητής.
Είναι απαντήσεις που βγαίνουν κατευθείαν από μέσα τους εξαιτίαςτων αναλόγων βιωμάτων και συναισθημάτων τους.
Γιατί ίσως τελικά τα πιο σπουδαία μαθήματα στη ζωή να μην παραδίδονται μόνο μέσα στου τέσσερις τοίχους μιας τάξης.
Εξάλλου και ο δάσκαλος δε διάβασε σε κανένα βιβλίο, την απάντηση που έδωσε στον τυφλό μαθητή του, όταν εκείνος τον ρώτησε πώς είναι τελικά το κόκκινο χρώμα.
«Δημητράκη, το κόκκινο χρώμα είναι όπως όταν τρως μια ωραία και λαχταριστή σοκολάτα. Η αίσθηση παιδί μου που σε κατακλύζει είναι ακριβώς η ιδία…».

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου